Maciej Kryński

Praca czerpie inspirację z noweli Nieznane arcydzieło Honoré de Balzaca, poruszającej temat obsesyjnego dążenia do doskonałości i tragicznej nieuchwytności pełnego wyrazu. W centrum tej instalacji znajduje motyw, który balansuje między codziennością a fetyszem, ukrywając intensywność pragnienia pod pozorem prostoty. Białe skarpetki, zakorzenione w estetyce homoseksualnej kultury fetyszystycznej, funkcjonują tutaj jako znak – narzędzie komunikacji funkcjonujące poza dominującymi normami społecznymi. Odłączone od ciała stopy są autonomicznymi nośnikami napięć, emocji i relacji. Wchodzą w przestrzeń queerowej wyobraźni, gdzie prywatne gesty splatają się z kolektywnymi kodami ukrytego pożądania. Każda z aranżacji przybiera formę krótkiej sceny – intymnej sytuacji, w której przenikają się bliskość i dystans, kontakt i jego niemożliwość. W pracy pobrzmiewają echa estetyki campu, w duchu Susan Sontag, oraz filozofii relacyjnej, w której to, co niedopowiedziane, staje się przestrzenią spotkania. Fragmentacja ciała prowadzi nie do alienacji, lecz do utopijnej propozycji wspólnoty opartej na empatii, sugestii i czułości – wspólnoty, która istnieje w napięciu, nie w jedności.

Biogram:

Urodzony w 1996 roku. Artysta wizualny i performer, absolwent Central Saint Martins w Londynie oraz Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. W swojej praktyce łączy dźwięk, performans i architekturę, traktując przestrzeń jako instrument oraz społeczną partyturę. Określa ten obszar jako „politykę sceny” — moment, w którym przestrzeń ujawnia sposób, w jaki podporządkowuje ciała, a zarazem otwiera możliwość przearanżowania istniejących relacji. Prezentował swoje prace w Polsce i za granicą: Galeria Foksal w Warszawie, DAAD Galerie w Berlinie, Muzeum Mazowieckie w Płocku, 66P Subiektywna Instytucja we Wrocławiu, Galeria Wozownia w Toruniu, Wrocław Off Gallery Weekend, Teatr Zawirowania w Warszawie, a także Platform Theatre w Londynie.