Dominika Caboń

Seria transparentnych autoportretów rozmieszczonych w przestrzeni bada relację między tożsamością a cielesnością. Powielony i sfragmentaryzowany wizerunek zawisa, opada i ugina się w przestrzeni, stając się jednocześnie obecnym i nieuchwytnym.

Punktem odniesienia jest postać Teresy z powieści Milana Kundery „Nieznośna lekkość bytu”, która próbowała nadać swojemu ciału sens wykraczający poza jego fizyczność. W tym kontekście praca rozwija refleksję nad ciałem jako polem nieustannego napięcia między tym, czym jesteśmy, a tym, jak zostajemy postrzegani. Półprzezroczyste formy nie reprezentują tożsamości – raczej ją rozszczelniają, mnożą jej warianty i podważają jej pozorną spójność.

Biogram:

Studentka Wydziału Malarstwa na Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku. W swojej twórczości eksploruje granice między organiczną formą a abstrakcją, badając moment, w którym to, co cielesne i rozpoznawalne, przekształca się w autonomiczną strukturę wizualną. Inspirację czerpie z natury i ludzkiego ciała, traktując je jako punkt wyjścia do refleksji nad emocjonalnością, pamięcią i doświadczeniem zmysłowym.