KARTOGRAFIE WEWNĘTRZNE. Na pograniczu abstrakcji.

30.05.2026 r. w Galerii SEKA ART odbył się wernisaż wystawy prac 16 artystów i artystek, uczestników Ogólnopolskiego Konkursu NOWA FALA. Malarstwo, w którym udział wzięło bez mała 1300 osób twórczych w wieku 18–35 lat. Artyści prezentowani na wystawie KARTOGRAFIE WEWNĘTRZNE, w ocenie jury, uzyskali bardzo wysokie noty, a ich twórczość spotkała się z uznaniem.

Wystawa wpisuje się w misję Galerii SEKA ART, której celem jest odkrywanie i wspieranie twórców stojących u progu kariery artystycznej oraz towarzyszenie im w budowaniu obecności na rynku sztuki.

Wystawa koncentruje się na obrazach sytuujących się na granicy figuracji i abstrakcji, traktując je jako szczególny rodzaj kartografii afektywnej — map doświadczeń, napięć emocjonalnych, śladów pamięci i niejednoznacznych stanów percepcji. Prezentowane prace często nie przedstawiają konkretnych miejsc ani wydarzeń. Nie operują również abstrakcją rozumianą jako autonomiczny, autoreferencyjny język czystej formy. Ich istotą pozostaje rejestrowanie intensywności: konfiguracji figur, rozmytych kadrów, liminalnych przestrzeni, rytmów, zagęszczeń i zakłóceń, które organizują doświadczenie współczesnej rzeczywistości na poziomie zarówno afektywnym, jak i cielesnym. Obrazy funkcjonują tu nie jako reprezentacje świata, lecz jako pola orientacji emocjonalnej. Przestrzenie, po których widz porusza się intuicyjnie, rekonstruując własne trajektorie spojrzenia i pamięci.

Kartografia, a więc nauka o metodach sporządzania i wykorzystania map, pozostaje nieodłącznie związana z dążeniem do obiektywizacji świata. Łączy się ona nie tylko z potrzebą symbolicznego porządkowania zewnętrznego chaosu, lecz także parametryzacją rzeczywistości, dającą pozorne poczucie sprawowania nad nią kontroli. Mapa w tradycyjnym rozumieniu, podobnie jak albertiańskie „okno na świat", miała umożliwiać dostęp do rzeczywistości poprzez skupienie uwagi na właściwościach tego, co znajduje się poza podmiotem, a nie na nim samym. Wystawa proponuje odwrócenie tej zależności poprzez koncentrację na wewnętrznych właściwościach podmiotu. Tytułowa liczba mnoga implikuje natomiast pluralizm narracji, z których każda pozostaje równorzędna.

Operowanie poetyką fragmentu pojawia się w wielu realizacjach nie tylko na poziomie symbolicznym, lecz także w ich wymiarze materialnym. Kompozycje o charakterze palimpsestowym, konstruowane z elementów codziennych przedmiotów, resztek materiałów oraz wizualnych pozostałości wcześniejszych struktur, podważają ideę dzieła jako spójnej i autonomicznej całości. Fragment staje się tu nadrzędną zasadą organizującą zarówno sens, jak i formę pracy. Artyści wskazują, że każda formuła wizualna pozostaje efektem wcześniejszych przetworzeń, mediacji oraz nawarstwień znaczeniowych. Obraz nie funkcjonuje zatem jako transparentne medium reprezentacji, lecz jako przestrzeń nieustannej negocjacji. W konsekwencji odbiorca konfrontowany jest nie z jednolitą narracją, lecz z wielowarstwową, polifoniczną strukturą, wymagającą aktywnego odczytywania i rekonstruowania relacji pomiędzy poszczególnymi elementami.

Kuratorka: Patrycja Ignaczak