Paweł Domański

Obraz odnosi się do pamięci dzieciństwa i doświadczenia przemiany, w którym przeszłość nie znika, lecz pozostaje obecna jako wewnętrzny ślad. Dziecko pojawia się tu nie tyle jako wspomnienie konkretnego czasu, ile jako figura dawnej wersji siebie — czegoś utraconego, ale wciąż obecnego w dorosłej świadomości. Wybrana praca jest częścią cyklu obrazów, który zmienia jej znaczenie w zależności od sąsiedztwa i zestawienia. Każda kolejna konfiguracja może więc uruchamiać nowe relacje i odsłaniać inne warstwy tej samej historii.

Biogram:

Absolwent kierunku Grafika Akademii Sztuk Pięknych im. Eugeniusza Gepperta we Wrocławiu, dyplom wykonywał w pracowni malarstwa. Artysta traktuje obraz jako narzędzie badania rzeczywistości wewnętrznej. Interesuje go sposób, w jaki doświadczenie, pamięć, emocje i wyobrażenia mogą przyjmować formy wizualne, zanim zostaną nazwane i uporządkowane przez język. Pracuje z motywami, które powracają w różnych konfiguracjach — drogą, przejściem, mostem, domem, drzewem, górą, zagajnikiem czy pustym miejscem. Traktuje je jako formy archetypiczne, ale nie przypisuję im jednego, uniwersalnego znaczenia. Ich sens powstaje poprzez powtórzenie, zmianę kontekstu i relacje z pozostałymi obrazami. W ten sposób buduje się indywidualny system symboli, który jest jednocześnie osobisty i otwarty na szersze, kulturowe znaczenia.