Klaudia Zięba

Obraz przedstawia wnętrze, w którym pozostały ślady czyjejś obecności. Stół, przewrócone krzesło i pozostawiony materiał sugerują wydarzenie, którego nie możemy zobaczyć ani jednoznacznie odtworzyć. Deformacja ściany sprawia, że przestrzeń wydaje się reagować na coś, co się w niej wydarzyło. Interesuje mnie moment, w którym miejsce pozornie związane z bezpieczeństwem i bliskością zaczyna ujawniać ich utratę. To, co miało służyć spotkaniu, staje się miejscem odłączenia. Nie pokazuje przyczyny ani samego wydarzenia, pozostawiam jedynie jego ślad, napięcie i pytanie o to, co wydarzyło się poza obrazem.

Biogram:

Studentka Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu. W swojej praktyce artystycznej koncentruje się na relacji pomiędzy człowiekiem a przestrzenią oraz na śladach, jakie doświadczenia pozostawiają w miejscach i pamięci. Interesują ją wnętrza pozornie znajome, które poprzez swoją pustkę, deformację i atmosferę zaczynają ujawniać ukryte napięcia. W malarstwie unika bezpośredniego przedstawiania wydarzeń i postaci, zastępując je przedmiotami, światłem, architekturą i materialnymi śladami obecności. Ważnym elementem jej praktyki jest również rysunek, w którym podejmuję temat pamięci i rozpadu obrazu człowieka.