Eliza Duda

Obraz stanowi konfrontację autorki ze strachem przed wielkością świata i poczuciem braku swojego miejsca. Artystka nawiązuje do kosmosu, który zawsze wzbudzał w nim lęk. W tym przypadku strach popycha do działania i próby oswojenia się z tym co wzbudza w Autorze niepokój. W obrazie widoczna jest analiza struktur niektórych elementów układu słonecznego, oraz jego przytłaczający człowieka rozmiar. Zwraca również uwagę na fakt, iż każdy człowiek jest jedynie jednym z wielu niewielkich elementów całości, na którą składa się otaczający nas świat. Tworząc jednak całość każdy element ma swoje właściwe miejsce, którego Autor w dalszym ciągu poszukuje- świadom, że na pewno gdzieś na niego czeka.

Biogram:

Artystka związana z Wydziałem Malarstwa na UMCS im. Marii Curie- Skłodowskiej w Lublinie. Absolwentka studiów licencjackich kierunku Historia Sztuki. W swoich pracach Porusza tematy zaangażowane społecznie. Inspiracje czerpie bezpośrednio ze świata, literatury oraz prywatnych opowieści ludzi, których spotyka.